Sanne Gresnigt

Lieve Sanne, we gaan je zo ontzettend missen

  • Vergroot lettergrootte
  • Standaard lettergrootte
  • Verklein lettergrootte
Columns van Liesbeth

Vier maanden

Vier maanden zonder Sanne. En ik vraag me nog altijd af wanneer ze terugkomt. Wanneer wij elkaar weer zullen zien. Maar tot die tijd worden de momenten waarop ik me begin te realiseren wat haar is overkomen steeds frequenter. Ik heb geprobeerd ervoor weg te lopen, door me op mijn werk te storten. Maar dit gemis haalt me onverbiddelijk in.

Ik mis de minuscule sproetjes op haar neusje, hetzelfde neusje dat op het ritme van haar woorden mee beweegt. Ik mis haar lange, golvende bruine haar, dat zo op dat van mij lijkt. Ik mis haar sierlijke handen met de verzorgde nageltjes. Ik mis die ene ondertand die zo lekker eigenwijs uit het gelid staat. Ik mis haar omkrullende lange wimpers, waar ik altijd zo jaloers op ben. Ik mis haar hoge, schelle lach, die pijn doet aan mijn oren als ze om haar eigen ‘goede’ grapjes lacht.

Ik mis haar stem en haar muziek. In mijn hoofd hoor ik haar zingen. Ik wil haar zo graag nog eens een zangles geven. Samen een prachtig duet zingen. Onze vakkennis delen. Ik mis haar gedrevenheid. Haar kritische blik. Haar vertrouwen in wie ik was en wat ik kon. Ik wil weer trots kunnen vertellen dat twee van de dochters in ons gezin in de zorg zitten en twee in de kunsten. Ik ben niet compleet zonder haar. Zij vulde mij aan. Ik mis mezelf nu zij er niet is.

Als je het leven kunt zien als een roman, dan is Sanne’s verhaal nog niet af. Hoe zou haar zoektocht naar de liefde, naar haar levensgeluk verder zijn gegaan? Hoe hadden haar kindjes eruit gezien? Welke beproevingen had ze moeten doorstaan en welke momenten van ultiem geluk hadden we kunnen delen? Misschien schrijf ik haar verhaal nog eens af. Wie weet.

 

Zorgeloos

“Wat hebt u een prachtig mannetje”, zei de onbekende vrouw in het restaurant. ‘Dank u wel”, zei ik lachend. Op pad met mijn kleine ventje kan een tijdrovende aangelegenheid zijn, omdat hij zoveel aandacht trekt. “Wat is hij ontwapenend”, zei de vrouw, “hij kijkt me net zolang lachend aan tot ik hem een glimlach terug geef!”. Ze heeft gelijk, want hij is verzot op het contact met mensen en kent nog geen enkele angst in de omgang met anderen. “Heerlijk dat hij nog zo zorgeloos in het leven staat”, zei ik. “Nou, je ziet er zelf ook niet uit alsof je veel zorgen hebt”, antwoordt ze mij.

Tja, wat zeg je dan? “Goh mevrouw, u zit er behoorlijk naast, want mijn zusje is deze zomer verongelukt?”

Maar het zet je wel aan het denken. Want ik kan me niet voorstellen ooit nog onbezorgd te kunnen zijn. Ik mis Sanne zo erg dat het niet alleen een geestelijke kwelling is, maar dat het lichamelijk ook pijn doet. Het verleden lijkt een mooie droom en Sanne speelt daarin de hoofdrol. Nooit meer zal ik naar een zonsondergang kunnen kijken zonder eraan te denken dat zij die niet meer kan zien. Nooit meer zullen wij als compleet gezin kunnen genieten van de bijzondere momenten samen.

Dat gemis en die pijn, die gaan niet meer weg. En ik wil niet eens dat de pijn minder wordt, of dat ik haar op een dag niet meer zal missen, want dat vind ik Sanne onwaardig. Ze verdient het om gemist te worden.

Dus mompelde ik maar iets tegen de mevrouw in het restaurant. Iets over dat niemand ontkomt aan zorgen. Dat zich uiteindelijk in elk leven een niet te overzien verlies voordoet. Je kunt alleen maar hopen dat het je laat in het leven treft. Geniet tot die tijd van elke onbezorgde dag.

 

 

Hoop doet leven

Ik heb eerder verdriet gehad. Omdat het in mijn leven niet liep zoals ik wilde, omdat een relatie werd verbroken, of iemand in mijn naaste omgeving ziek was. Ik heb me gedesillusioneerd gevoeld, gebroken en klein. Maar al die keren was er hoop. Hoop op een tweede kans, op beterschap, op een herstel. Maar nu?

Als er een God zou bestaan zou ik boos op hem zijn, woedend. Ik zou hem zeggen dat zijn regie van erbarmelijke kwaliteit is. Dat dit nooit zijn bedoeling kan zijn geweest. Wie haalt nu twee prachtige, jonge vrouwen weg van hier, terwijl ze van zo’n betekenis zijn voor de mensen om hen heen? Dat moet een foutje zijn, toch? En dan zou ik van hem eisen dat hij het ongedaan maakt. Kon ik maar geloven dat er een God bestaat, dan zou er hoop zijn.

Als ik mij op een bepaalde manier concentreer, dan lijkt het soms of ze even bij me is. Of haar energie de mijne raakt. En dat voelt heel intens. Daarom begrijp ik best dat sommige mensen zich in mijn situatie wenden tot een persoon met paranormale gaven. Hoe prachtig zou het zijn om te horen wat Sanne mij nog te vertellen heeft. Hoeveel rust zou het geven als ze mij kon zeggen dat ze geen angst en pijn heeft gekend in die laatste minuten. Kon ik maar geloven dat er mensen zijn die met Sanne in contact kunnen treden, dan zou er hoop zijn.

De enige hoop die ik tastbaar kan hebben is dat mijn zoontje later zal vragen wie zijn tante was. Ik hoop dat hij zal zeggen dat hij haar mooi vindt. En dat hij het gevoel heeft dat hij haar ook een beetje kent. Hoop doet leven.

 

Liesbeth
 

Buiten westen

Eerder heb ik me wel afgevraagd of ik nog zou kunnen functioneren als ik een dierbare zou verliezen. Ik begreep niet dat mensen die dat meemaakten überhaupt nog aanspreekbaar waren. Ik zou in een grote put van ellende en verdriet wegzakken en nergens toe in staat zijn, zo stelde ik mij dat voor.

Maar het werkt bij mij toch anders. Ik heb eens gehoord dat een mens bij amputatie van een ledemaat gevoel blijft houden in een verloren arm of been. Het is er niet meer, maar zo voelt het niet. Dat is wat er met mij aan de hand is momenteel. Mijn geest ontkent de dood van Sanne. Ik heb zelfs de neiging om mezelf door elkaar te schudden en te roepen: ‘Ze is DOOD, ze komt niet meer terug’. Maar mijn geest blijft dat stellig ontkennen. Ik voel haar immers nog! Ik denk dat mijn lichaam mijn geest beschermt. Bij teveel fysieke pijn raak je het bewustzijn kwijt, bij teveel emotionele pijn werkt dat kennelijk ook op die manier.

Ik ben dus buiten westen, zogezegd. Met als gevolg dat ik mijn werk kan doen. Weliswaar op de automatische piloot, maar het gaat. Ik leef in een soort roes, een droom. Wat natuurlijk heel logisch is als je buiten westen bent.

Maar elke dag faalt het beschermingsmechanisme een moment. Dan ineens voel ik haar niet meer, realiseer ik me ten volle dat het echt waar is. Ik ben mijn zusje kwijt. De paniek die me dan naar de keel vliegt, het verdriet dat ik dan voel, kan ik helemaal niet onder woorden brengen. Het komt van zo diep, dat ik daar geen controle over heb. Maar na dat heel korte moment, lijkt het of er een deurtje dichtgaat. En dan functioneer ik weer.

 

Liesbeth

 

Postzegels van het leven

Nog niet zo lang geleden ben ik moeder geworden. We verstuurden vrolijke geboortekaartjes met postzegels waar een ooievaar op stond. Ik zie Sanne nog binnenkomen in het ziekenhuis, samen met ons jongste zusje Tessa. Ze hadden een enorme welkom-op-de-wereldballon meegenomen. Twee nieuwbakken tantetjes, wat waren ze trots.

Nog niet zo lang geleden besloten we te trouwen. We verstuurden vrolijke trouwkaarten met postzegels waar een hartje op stond. Sanne was een van onze ceremoniemeesters en zou voor ons zingen op de grote dag. En wat zong ze prachtig. Ze stal de show in haar charmante jurkje en organiseerde samen met de andere ceremoniemeesters ook nog en passant die bijzondere dag voor ons.

Nog niet zo lang geleden moesten we de begrafenis van Sanne organiseren. We verstuurden kaarten met een postzegel waar niets op stond.

Het is waar wat ze zeggen. De unieke gebeurtenis van het moeder worden is niet uit te leggen. Die kun je slechts begrijpen door te ervaren. En hoewel het instituut huwelijk misschien uit de tijd lijkt, kun je de waarde van het vieren van de liefde met je familie en vrienden dichtbij pas inschatten als je het hebt gedaan. En zo kun je de pijn van het veel te vroeg verliezen van een prachtig zusje nooit begrijpen dan nadat je het hebt ervaren.

Zo kan het leven in korte tijd een achtbaan aan emoties teweeg brengen. Ons jongste zusje zei dat ze tijdens de dag van onze bruiloft een niet te beschrijven geluk had ervaren. Toen ze dat voelde kon ze niet vermoeden dat het de laatste keer was dat ons geluk zo compleet zou zijn.

We moeten dat geluksgevoel koesteren. Want we hebben het mogen ervaren. Samen met Sanne. En Sanne met ons.

 

Liesbeth

 


Pagina 1 van 2